Rondje Biskaye 2007

Noord Spanje; juni 2007

Gijon

Onze eerste Spaanse ervaring is er een van heel veel documenten die ingevuld en gekopieerd moeten worden.  Daarna kunnen we naar onze plek in de haven en zijn we even af van de formaliteiten.

We treffen het in Gijon. Door het mooie weer, 25 graden en een stralende zon, worden we vanaf het eerste moment opgenomen in het meest Spaanse gevoel dat je je na twee dagen oversteken kunt voorstellen. De stranden liggen vol, bankjes in parken zijn bezet en terrassen zijn tot laat in de avond in gebruik. Gijon dompelt ons in het Spaanse leven. We zwerven door de stad en bezoeken de oude stad vlak bij de haven.  In de Bibliotheek vinden we een goede internetvoorziening waar we de site kunnen bijwerken. 

Ria de Ribadeo

Na een paar dagen met stralend weer in Gijon trekken we verder westwaards langs de Spaanse Noordkust. Helaas op het lange stuk naar Ria de Ribadeo in de mist en neveligheid. Heel kort piept de zon er nog even door om onmiddelijk weer afgedekt te worden door een steeds zwaarder en dreigender wolkendek. Zeker twee uur varen we in en tussen de onweerbuien. Voordeel is wel dat de boot lekker schoon wordt gewassen met zoet water. Op het moment dat we binnen varen en van waypoint naar waypoint manoeuvreren worden we geënterd door de douane. Ze komen aan boord en weer moeten alle formulieren ingevuld worden. Terwijl Christien een dounanier naast zich krijgt die de vaar aanwijzingen geeft mag Diederik alle papieren weer bij elkaar zoeken en de tweede douanier op z'n wenken bedienen. Honderd meter voor de haven stappen de heren weer van boord en kunnen we verder. Het levert een papier op dat we de dagen daarna , zeggen ze, overal kunnen laten zien en dat ons zal vrijwaren van verdere douane bemoeienis. We wachten het maar even af.  

De Ria de Ribadeo is een prachtig rustig gelegen Ria. Tegen de heuvel zijn aan beide kanten van de riviermonding dorpjes uitgestrooid. We staan op met prachtig "korte broeken weer" en verkennen de winkelmogelijkheden in het dorp. We gaan even terug aan boord voor de lunch. Nog niet aan boord breekt er een daverend onweer los dat zich die middag en avond nog vijf keer herhaald. Na drie buien denken we dat het ergste wel voorbij is en klimmen weer naar boven naar het dorp voor een vervolg van onze ochtendtocht. Nog geen vijf minuten later worden we in het dorp overvallen door onweersbui vier. Na een halfuurtje schuilen bij het VVV lopen we door de laatste resten van de bui weer terug naar beneden. Het is duidelijk dat het water uit de onweersbuien stevig in het dorp heeft huis gehouden. Her en der liggen de putdeksels eraf en ligt de rest van het straat- en riool afval her en der verspreid. Het was ons beneden ook al opgevallen tijdens een van de eerdere buien dat de overstort van het riool midden in de haven veranderd was in een twee meter hoge fontein.

Met de bijboot de volgende dag een rondje gevaren door de Ria. Althans dat was de bedoeling. Na drie kwartier hield de motor er mee op en moesten we terug roeien. Een hele klus tegen wind en stroom waarbij we gelukkig na enige tijd een sleepje terug naar de haven konden krijgen. De verdere middag gesleuteld aan de motor om het probleem opgelost te krijgen. Voorlopig nog zonder succes. Zodra de motor langdurig stationair draait, stikt hij zichzelf en stopt.

Lekstroom

We zijn in verband met het aluminium van de boot erg alert op lekstromen. Tijdens de oversteek naar Spanje ontdekt Christien s' nachts dat het toplicht een aanmerkelijke lekstroom levert. Snel de lamp uitgedraaid en andere verlichting aangedaan. In Gijon een halve dag in de mast gezeten om de lekstroom te achterhalen. Het lijkt er even op dat het lampje een massa contact maakt met de mast/boot. Een mailtje met Gideon, African Cats, in Holland levert op dat hij alle hulp toezegt en aanbiedt de lamp te ruilen. 's Avonds een nieuwe poging gedaan een stukje van het raadsel van het stroomlek in het mastlicht op te lossen en om zeker te zijn dat het stroomlek toch niet in een slechte verbinding zit. Helaas zonder resultaat. Alle bedrading is in orde en alle verbindingen zijn goed afgetaped met vulcaniserend tape. Nergens komt er iets aan het metaal van de boot of wordt vochtig. Het lijkt er steeds sterker op dat de lamp een constructiefout heeft. 

Ria de Cedeira

Met een zwakke wind varen we maandag weer verder. Ditmaal naar Ria de Cedeira. In een prachtige kleine ankerbaai liggen we beschut voor iedere wind. Verrassend verschijnt de volgende dag een grote school vissen rondom de boot die daar zeker een half uur als school aan het oppervlak rondzwemmen en fourageren. Zijn het harders?

Na de schoef en de bodem gecontroleerd te hebben lichten we het anker en hijsen zeil. Op naar Ria de Ares / Ria Betanzos.

Omdat we een paar dagen in deze baai, op een steenworp afstand van La Coruña, willen blijven zijn we na de huiselijkheid van de Ria de Cedeira wat kritisch. De weidsheid van de baai bij Betanzon is enorm, maar wat is het er onpersoonlijk en stads. We draaien om en varen dan toch maar 9 mijl maar door naar Coruna.

La Coruña

La Coruña. Voor "eerste keer" overstekers en vertrekkers vanuit West Europa een magische plaats. Daar begint het vertrekken voor de wereld- en rondje Atlantic zeilers pas echt. Daar scheiden vakantiegangers en lange afstandzeilers zich. Voor hen die de eerste keer vertrekken en dagen in Fallmouth wachten op het echte weatherwindow HET punt op de kaart dat, net als een bij nader inzien toch wel erg brede sloot, door zijn verheid zowel aantrekt als ook vrees inboezemt.
De komende dagen blijven we in La Coruña tot Moniek zaterdag ons een week komt vergezellen richting Finistere en de westelijke Ria's.

Een land; een stad, kenmerkt zich altijd door bouwstijlen. Minstens zo typerend is de stijl van de straatlantaarns. In La Coruña vinden we weer een aantal mooie exemplaren.

In Coruña zoeken we in verschillende visserij, watersport en metaalzaken naar handige, ontbrekende en inmiddels gesneuvelde onderdelen. Kwa metaalwaren vinden we in de stad op verschillende plaatsen wat van onze gading. Voor wat betreft de watersportartikelen is het zaakje vlak bij de haven het best gesorteerd en erg behulpzaam. We vinden een zeer betaalbaar internet cafe op de San Andres tegenover de Fuente Santa Catalina. Vlak bij de Plaza de Maria Pita vinden we een paar uitstekende koffiehuisjes. We lopen langs de boulevard naar de Torre de Hercules. De eerste basis voor de De Torre de Hercules werd al in de 2e eeuw na Chr gelegd. De toren is daarmee de oudste vuurtoren ter wereld.

Grensverkennend

Nadat we Moniek 's avonds van de trein halen, vertrekken we in allervroegte de dag daarop richting Corme/Laxe. Tegen de middag zou de wind naar het zuidwesten gaan draaien en toenemen. Onze koers was ook zuidwest vandaar. De eerste uren prima gezeild tot de wind begon te draaien en toe te nemen. Vanaf dat moment was het kruisen tegen de wind. Met vier meter hoge golven en een windkracht 6/7 met af en toe een vlaagje 7/8 was dat een heftig gebeuren. Na enige uren aandewinds zeilen was het resultaat onvoldoende. Omgedraaid maar weer. Nu halve winds met een snelheid van af en toe tegen de, 11,5 knoop richting Saga. Een baai noordelijker dan Coruna in plaats van de baai zuidelijker. 70 mijl gezeild, 5 mijl teruggang op onze reis.

Binnenland

Helaas blijft het ook de dagen daarna stevig waaien uit het zuidwesten zodat er van de geplande verdere tocht zuidwaards niets meer komt. Uiteindelijk maar een auto gehuurd om met Moniek een paar dagen door een koud en regenachtig Galicië te rijden. Dit onder het motto als het niet lukt per boot dan moet het maar met de auto. Gelukkig is het in de zon af en toe lekker met een graad of 20. De herhaalde periodes van regen met een graad of 10/12 maken de feestvreugde echter maar van beperkte duur. Zo komen we met de auto onder andere bij Kaap Finisterre, Muros, Santiago de Compostella en Lugo. Bij Finisterre komen we de laatste pelgrims tegen die daar hun stok, dankzeggend, in zee werpen. Hier eindigt ook de pelgrimsroute.Het is fascinerend om ook het binnenland te zien. We rijden tegen de route in een deel van de pelgrimsweg naar Santiago. Indrukwekkend om iedere kilometer opnieuw noest doorstappende (en doortrappende!) pelgrims lopend of op de fiets op weg te zien naar Santiago. Origineel was een pelgrimsgroepje dat een ezel meevoerde voor een deel van de bagage. De meeste pelgrims tref je alleen lopend, soms met z'n tweeën aan. Of iedereen de tocht maakt uit religieuze motieven is de vraag. Voor sommige zal het ook een prestatietocht zijn die door mooi, van tijd tot tijd stevig heuvelachtig/ bergachtig Spaans landschap voert.

Vrijdag brengen we Moniek naar Santiago voor haar vlucht terug naar Nederland. Daaraan voorafgaande lopen we een paar uur door Santiago. Een mooie oude stad met redelijk wat gebouwen, toeristen en terrasjes. Is dit nu het "derde" bedevaartsoord van Europa? Na Rome en Lourdes zou toch ook Santiago, zeker bij de kathedraal, een sfeer van ingetogen geloof moeten dragen. In het uur dat wij in de kathedraal zijn en op het voorplein lopen treffen we een paar groepjes wielrenners die elkaar fotograferen na het volbrengen van de tocht en treffen we een tweetal, als zodanig herkenbare pelgrims, die zichtbaar geroerd "hun" kathedraal betreden. Ook elders in de stad treffen we maar weinig pelgrims aan die hun tocht hebben volbracht. Dit lijkt in niets op de stroom noest doorstappende, prestatieleverende, pelgrims van de dagen daarvoor. Zijn we er op het verkeerde tijdstip aan het eind van de middag en komt de pelgrim Santiago in de loop van de ochtend binnen? Het blijven vragen. Voorlopig blijft het beeld van de doorstappende pelgrims onderweg en van de door toerisme beïnvloedde aankomststad op ons netvlies achter.

Wat opvalt in Spanje is de goede beveiliging van de jachthavens. Niet alleen moeten we in iedere haven alle denkbare gegevens invullen tot en met het nummer van de motor toe, we krijgen ook in alle havens te maken met afsluitbare pontons. In Sada loopt dit helaas wat erg uit de hand als de beveiliging in plaats van met een sleutel, door een magneetkaartsysteem wordt geregeld. Dit systeem ontzegt ons  als gevolg van storingen herhaaldelijk de toegang. De dagen daarvoor was de poort gewoon open blijven staan. Op vrijdag na wat reparaties besluit men echter dat alles weer werkt. Telkens opnieuw krijgen wij weer een ander pasje waarmee we het mogen proberen (1 kilometer verder op!). Het helpt echter niet. Ook krijgen we in het Spaans nog eens een speciale uitleg voor dummies hoe je zo'n pasje moet gebruiken.  Zelfs het over het hek naar binnen klimmen om eerst "uit te loggen" voor je aan de buitenkant weer kan "inloggen" conform de uitleg voor dummies biedt niet de oplossing. Als we na het wegbrengen van Moniek om 23.00 weer voor een gesloten poort staan maken we het tot het probleem van de nachtwaker. Na een kwartier komt ook hij tot de conclusie dat het systeem stuk is en laat ons er met de sleutel in. Ook de volgende dag als we de auto gaan wegbrengen blijkt het systeem onwrikbaar, we komen er bij de slagboom niet uit met de auto. Gelukkig brengt ook hier de nachtwaker weer de oplossing.

Als we terug komen in de haven melden we ons bij de receptie en krijgen weer een kaartje. Dit keer een gloednieuwe. Ook krijgen we wederom een uitleg hoe we als domme Hollanders dit systeem moeten gebruiken. Als we protesteren dat we dan wel willen zien dat het werkt op onze toegangspoort een kilometer verder op scheurt er een haven medewerker op een brommertje vooruit om het ons te laten zien. Een verrassend genoeg; het werkt.

Na dit hoogtepunt bereikt te hebben besluiten we gebruik te maken van het ineens mooie weer om een stukje te gaan varen. We varen weer terug naar Coruña en gaan daar weer wachten op de noordenwind die nu echt voor de dagen daarna wordt voorspeld.

Noord Spanje; Meer Foto's