Rondje Biskaye 2007

Huiswaards, augustus 2007

Zuid-Bretagne
De Biskaye oversteek sluiten we af met een nachtje slapen in de haven van LocMiquelic (Lorient). De volgende dag gaan we 5 mijl verder op de rivier (Blavet) lekker voor anker. Door ook het achteranker te gebruiken blijven we netjes buiten de vaargeul en zwaaien we niet met de achterkant over de ondiepte. Bij laagwater begint twee meter naast de boot een grote droogvallende plaat vol met vogels. We spotten een zilverreiger, sternen en een heel klein niet te definiëren grijsbruin steltlopertje. Na twee dagen gaan we anker op en varen weer verder. De regenachtige zondag wordt in gepaste rust doorgebracht met een film (Blood Diamont) en het, helaas ook noodzakelijke, schoonmaak en opruimwerk binnen in de boot.
Ondertussen krijgt ook het leegzuigen van de scoop de nodige aandacht. Al sinds we ontdekt hebben (Spaanse Ria's) dat er, door een montagefout bij de aflevering van de boot 3 jaar geleden, al gedurende weken/maanden water via het open gat van een van de bouten in de afgesloten ruimte onder het zwemplatform kan komen zijn we bezig dit er met een grote injectiespuit uit te slurpen. Dagelijks doen we zo een liter of 10/15.

Na de regenachtige zondag ziet het er de volgende dag weer een stuk beter uit. Helaas geen wind. We komen in de stralende zon tot Benodet waar we dit keer het anker uitwerpen voor het strand. Gedurende een paar uur trekt de zeewind aan en liggen we stevig in de deining te hobbelen. Gelukkig loopt de zeewind tegen de avond snel terug en wordt het weer rustig. Helaas zien we dan ook pas dat we tegenover de bakker liggen die we 's middags met de kijker door alle strandbezoekers niet konden vinden. De bakker is inmiddels dicht.
De dag daarop komen we met wat meer wind en een, dankzij springtij, fikse stroom mee door de Raz du Sein, in Camaret uit. Onderweg amuseert een groep dolfijnen zich op onze boeggolf. De aanlegboeitjes in Camaret zijn vrijwel allemaal bezet dus leggen we het anker er maar weer in. Op het moment van ankeren draait de wind 180 graden waardoor we het anker er meteen ook weer uittrekken. Een tweede poging is succesvoller. Christien doet een flinke hoeveelheid boodschappen en ontlokt als ze beladen met rugzak, tassen en het boodschappenkarretje (nee niet het winkelwagentje) in de bijboot stapt de kreet van langlopende Nederlandse vakantiegangers "moet dat allemaal in dat bootje?".
Na een paar dagen Cameret verlaten we de Rade de Brest en trekken via het Chenal du Four verder naar L'AberWrach, een van de meest westelijke plaatsen in Noord-Bretagne.
Inmiddels hebben we van Alubat antwoord op de vraag of we het water onder het platform er met een gaatje in de achterberging uit kunnen laten lopen. We zitten met de grote injectiespuit inmiddels op 120 liter. Met een eenvoudige actie wordt de volgende dag het gaatje op de aangegeven plek geboord en laten we het nog resterende water uit de scoop weglopen. Eindresultaat: In 2 uur tijd 120 liter water in de bilge, dat we er nu met de lenspomp veel makkelijker uit kunnen pompen. Er zat dus 240 liter (ballast op een hele verkeerde plek) in het achterplatform! Vandaar dat we de laatste tijd wat achterover lagen in het water.
Nu liggen we weer netjes recht en moet er alleen de komende weken, als het laatste water eruit is, een boutje in het gat worden getapt.

Noord-Bretagne
Tijd om weer verder te gaan. In Ile de Batz vallen we droog. Een goede gelegenheid om de onderkant van de boot met een schrobber te ontdoen van alle groene aangroei, de klapschroef te voorzien van nieuw vet en een nieuwe anode, zodat alles weer tot het voorjaar zo kan blijven.  Even hebben we een onaangename verrassing als blijkt dat de boot zich zeer precies boven op ons achteranker heeft geparkeerd. Gelukkig blijft een en ander zonder gevolgen.

Na een nachtje ankeren en droogvallen op Ile De Batz hebben we een vlotte tocht naar Treguier waar we in het ankerbaaitje bij het kasteeltje ons anker uitgooien. De dag daarop op de laatste noordwestenwind naar Guernsey waar we nabij St Peters Port ankeren in de baai onder de rook van het fort.
Een mooie, maar zeer onrustige ankerbaai. De flinke NE wind en (bijbehorende) deining maken dat we alle kanten uit worden gegooid. Je moet soms moeite doen om je staande te houden. Niet lekker dus. Onze mooie oranje schokdempers, 4 rijtjes van 6 oranje "kegels" die je naast de boot in het water laat zakken, uitgeprobeerd. Ze dempen de bewegingen van de boot aanzienlijk. Lijkt een aanwinst te zijn voor ankerbaaien met swell.
Verder is het, zoals altijd in Guernsey, zonnig en warm. Na een dag treffen we bij de supermarkt plotseling bijna geen vlees, vis, gevogelte etc meer aan. De reden is dat er geen vlees, vis, vee etc meer mag worden vervoerd van Engeland naar de Kanaal eilanden, Ierland etc. Mond en klauwzeer besmetting in Engeland. Ook de navtex waarschuwt ons voor vervoersverboden. Later krijgen we ook de melding dat we ons vlees en melkhoudend afval niet meer aan land mogen brengen. We hebben, in tegenstelling tot een paar jaar geleden, nog niet te maken met desinfecterende matten en zo.

Jaren geleden, zo rond 1990, hebben we met de dochters een wandeling gemaakt van een paar uur langs de kliffen richting de zuidkust van Guernsey. In latere jaren hebben we dit zonder hen nog een tweetal keer gedaan. Nooit kwamen we meer zover als die eerste keer. Iedere keer opnieuw werden we overvallen door slecht weer (stortregen/onweer) of slecht nieuws (2001, moeder Christien ernstig ziek in ziekenhuis). Dit jaar lukt het de tocht uit 1990 te overtreffen en lopen we tot de zuidelijkste baai van het eiland.

De laatste dag wordt de ankerbaai ineens ook bevolkt door twee bovenmaatse motorjachten (23 mtr en ca 30 mtr). Op beide schepen zie je de bemanning in keurige kledij rondscharrelen om bijboten in het water te laten zakken, de boot schoon spoelen en dergelijke. Op beide boten draait permanent de generator om de airco en alle apparatuur te laten draaien. Gelukkig hoeven wij, en een aantal andere zeiljachten, dit maar gedurende een uur of twee per dag te doen om aan voldoende elektriciteit en warm water te komen.

Huiswaards
Na een paar dagen verlaten we Guernsey en zetten koers naar Cherbourg. Ook daar ankeren we in de baai voor de marina . Bij het naar de wal varen laat de buitenboord motor het ernstig afweten. We krijgen gelukkig twee keer een sleepje. Tot onze verrassing, we komen al meer dan 25 jaar in Cherbourg, vinden we op loopafstand van de haven een grote Carrefour. Waarom we die niet eerder hebben ontdekt is een raadsel.
In de middag het bijbootje opgeruimd, de vismolen opgeborgen, de speciale mooringlijnen te drogen gehangen, peddels weggeborgen en alle hijslijnen voor de bijboot in de davids opgeruimd. Vanaf nu zullen we alleen nog in marina's liggen en hebben we dat allemaal niet meer nodig. Gevoelsmatig zijn we nu echt op weg naar huis.

In de Seine baai verspelen we na de vangst van de eerste makreel de verdere (= laatste) makrelenlijn. Waarschijnlijk heeft een grotere vis (of vogel) zich over de volgende bijtende makreel (met makrelentuigje) ontfermd. Nu zullen we zelfs voor onze vis weer gewoon naar de winkel moeten.

We lopen Fecamp vlak tegen donker aan. Voor de haveningang staat weer de vertrouwde deining die je even doet twijfelen aan de goede afloop. De volgende dag lopen we met een stevige zuidwester in recordtijd naar Boulogne. Tijdens de tocht maken we zelf ons laatste water. Jammer vanaf nu zullen we het met het sterk gechloreerde franse water moeten doen.  In het Kanaal is dit door vervuiling en zwevende deeltjes niet goed meer mogelijk. De filters worden nog een keer slepend achter de boot schoongespoeld.

Als de boot bij 6 beaufort plotseling oploeft blijkt de verbinding tussen de stuurautomaat en het roer er uit te liggen. Ruim een uur ligt Diederik met teflonspray, doppenset en steek sleutels, op z'n buik onder het stuurwiel om alles weer in orde te krijgen terwijl Christien op de kuipbanken staande met de hand stuurt en ondertussen de boutgaatjes voor Diederik precies "boven elkaar" manoeuvreert zodat de bout er weer in kan.

We liggen in Boulogne een paar dagen te wachten tot een veld met harde wind voorbij is en we verder richting Nederland kunnen gaan. De 17e liggen we 's avonds in Middelburg.

Na een gezellig familiefeest in Limburg op de 18e augustus gaan we weer aan boord in Middelburg en varen nog een aantal dagen een rondje door de Deltawateren voor een bezoekje aan de mastenmaker (vervanging LEDtoplicht, reserve onderdelen, "beoordeling voor vertrek") en langs de bouwer van de Concordjachten voor geslaagd reparatiewerk aan de "Kras" die we in Povoa opliepen.

Frankrijk; laatste mijlen; Meer Foto's