Rhythm of Life op weg

Spanje, juni-juli 2008

Noord Spanje

Baskenland
Na twee dagen Capbreton varen we door naar Fuenterrabia/Hendaye aan de Frans/Spaanse grens. We ankeren aan de Spaanse kant van de grensrivier in Fuenterrabia (43.21.912N/ 01.47.069W). Na een paar uur lopen we van het anker tijdens een stevige bui. Opnieuw ankeren heeft hetzelfde resultaat in de waterslappe modder. We verkassen maar naar Hendaye, de Franse kant, en leggen het anker in een kommetje in het zand (43.22.171N/ 01.46.457W). Gelukkig vrijwel het hele stuk van Capbreton naar Fuenterrabia gezeild. 's Avonds tijdens een heftig onweer komen we, bij laagwater, zo dicht bij de kant te liggen dat we de ankerketting maar weer wat in halen. In de stromende regen, slechts gekleed in een zwembroekje terwijl de bliksemflitsen om de oren vliegen klaren we de klus. De volgende dag stellen we vast dat tijdens de onweersbuien de halve Sahara over onze boot neergedaald is. De hele boot is rood gespikkeld.
Ons ankerplaatsje in het baaitje bij Hendaye ligt precies in de aanvliegroute van het vliegveld. Om het uur worden we belaagd door landende en opstijgende Iberia vliegtuigen, die laag over de boot scheren op weg naar de landingsbaan van het vliegveld bij Fuenterrabia. Bovendien liggen we blijkbaar in de geankerd middenin de oefenplas van de plaatselijke zeilschool. Voortdurend varen er catamarans om ons heen met gillende keukenmeiden en boosdoende jongensboten als de bootjes plotseling versnellen in een windvlaag of een klapgijp maken.

Met weinig wind, uit de verkeerde hoek, varen we de 25e naar San Sebastian. We vinden een mooring pal voor de stad en voor de ingang naar zee. We liggen, verschikkelijk te schommelen. Om hier even vanaf te zijn laten we ons oppikken door een chique launch van de Real Club de Nautico, de eigenaar van de mooring, en gaan een paar uur door de oudste stukken van de stad lopen. Heel veel oude gebouwen van gele kalkzandsteen, parken, bruggen uit de eind negentiende / begin twintigste eeuw. Veel straten in het deel dat wij doorkruisen roepen herinneringen op aan Riga, Helsinki, Praag en Swinoujscie. Het is verrassend te zien hoeveel parken, vaak met de mooiste mediterane planten en bomen, verstopt liggen in deze stad. Net als in 2007 in Gijon valt ons ook nu weer op hoeveel rijk van lommer voorziene boulevards en lanen de Spanjaard uitnodigen tot flaneren. Overigens leggen de Spanjaarden daarbij een stevig tempo aan de dag. Lopen wij doorgaans met stevige stap talloze wandelaars voorbij, hier worden we regelmatig met stevige pas voorbij gestapt.

De volgende dag varen we door naar Lequeitio. Een tochtje van een dikke 20 mijl. Onderweg ontdekken we dat door het slaan van de giek, door het geklap op de golven, met weinig wind, een van de vier popnagels in het lummelbeslag bij de mast (verbinding giek/mast) is afgebroken. Hebben we nog nooit gehad. Meteen op de ankerplaats een nieuwe popnagel aangebracht. We liggen voor anker (43.21.85N/ 02.29.99W) naast een heel klein haventje en schommelen nog meer dan in San Sebastian. Wederom liggen we in de de loop van de avond steeds meer in de deining van zee en de valwinden vanuit de bergen. Aangezien we in een kommetje liggen met aan onze bakboord kant op 15 meter een reeks kleine bootjes aan moorings en we aan stuurboord op 20 meter een ondiepte hebben waarop de golven met luid geraas breken slapen we niet echt rustig. Vroeg de volgende dag staan we maar weer op, halen brood en vluchten snel weg uit deze wasmachine.
Het is niet te hopen dat in het hoogseizoen hier 5 jachten geankerd willen liggen. Voor ons alleen is er, zelfs met een achteranker al nauwelijks genoeg draairuimte. De binnenhaven ligt helemaal vol met visserboten en kleine motorbootjes.

Naar het westen
27 juni lopen we Santona (43.25.470N/03.27.409W) aan. Een prachtige lagune zonder deining. Doordat we met laagwater binnen lopen weten we ook dat we niet droog zullen vallen. Eindelijk hebben we een "visuele" douane controle. Een groot tien man sterk douanevaartuig vaart naar ons toe op de ankerplaats. We liggen erg ondiep en het lijkt erop dat ze ons in verband met hun diepgang niet dicht genoeg kunnen benaderen om langszij te komen. Door zeker 5 verschillende beambten worden we gefilmd/gefotografeerd. Op 10 meter afstand blijven ze liggen en doen alle moeite onze naam te lezen. Nadat we de naam gespeld hebben zijn ze tevreden en varen weer weg.
Santona ligt aan een lagune, waardoor je met de droogvallende platen en de omringende middelhoge bergen het dubbele gevoel hebt dat je op enerzijds op een Oostenrijks bergmeer, anderzijds in een soort waddengebied ligt. Verder liggen er een aantal zandduinen aan de zeekant met een aangename beschutting.
Als we op een dag met de bijboot terugkomen van de markt moeten we de toegangsgeul oversteken waar inmiddels de windgolven stevig binnenkomen. We zijn door het overkomende water tot op de laatste draad doorweekt als we weer aan boord stappen.
De 29e gaan we tegen de middag anker op, aangezien de wind dan pas opsteekt en uit de goede hoek gaat waaien. Na een snelle tocht lopen we tegen de avond Marina de Santander binnen. Een recent aangelegde, steriele jachthaven. Ver van alle stadsgewoel en met een stevige prijsstelling. Dat de haven wat geluidsoverlast zou hebben van de vliegtuigen die naast je landen weten we al uit de pilot, maar dat ze tot laat in de avond de vogels met knallen van de start/landingsbaan verjagen hebben we even niet voorzien.
We gaan de volgende dag snel weer verder. Na het inleveren van de sleutel (borg!) en het verkrijgen van een oud brood van maandag krijgen we op de valreep nog even de Guardi Civil op bezoek, die onze gegevens nog eens opnieuw ingevuld wil hebben. Na het inleveren van het formulier is alles goed en kunnen we weg. Eindelijk weer eens een vaardag met een lekkere lopende wind. We liggen al snel in San Vicente de la Barquera. Op basis van de almanak (haven in aanbouw, 700 plaatsen, gegevens ontbreken nog) en een enthousiast verhaal van een vertrekker van 2 jaar geleden (.. week in de nieuwe haven gelegen, was nog in aanbouw zodat we niets hoefden te betalen..) varen we recht op de jachthaven af. Er ligt echter een wereld van verschil (en vooral praktische bezwaren) tussen droom en daad. De haven die we aantreffen is een typisch kleine visbootjes haven. Er is geen enkele "vrije gastenplaats" te vinden terwijl ook de grootte van de ligplaatsen niet veel meer is dan een meter of 5 - 6. Ook de blijkt de haven niet op diepte te zijn gebracht. Snel loopt de diepte terug tot 1.60 zodat er niet veel anders valt te doen dan hard achteruit te slaan en op de plaats te keren. In een grote wolk van modder en zand en met opgehaald zwaard (prettig met 15 knoop wind dwars) komen we uiteindelijk helemaal voorin de haven bij een afgesloten steiger. De volgende dag staat er al vroeg een beambte naast onze boot die ons aangeeft dat we op de plaats van de rondvaartboot liggen. We moeten weg en worden doorgestuurd naar de visserskade. De haven is duidelijk af en dus afwijkend van de oorspronkelijke plannen gerealiseerd. Het is ons inmiddels ook duidelijk dat het hele estuarium van San Vicente op een tweetal geultjes na volledig droogvalt. We leggen (en verleggen) de boot aan de visserskade en mogen op "kantoor" komen afrekenen. Net als in een aantal andere havenplaatsen is een gammel houten bureau, een IBM computer uit lang vervlogen tijden met een reuze scherm en een redelijk recente copier/printer het domein van deze ambtenaar. Het lijkt sprekend op onze oude afgedankte computerapparatuur en beeldschermen die ergens onder het stof nog op zolder stonden. Te goed om weg te gooien, te oud om nog te gebruiken. Bij het opruimen van het huis hebben we ze maar naar de kringloopwinkel gebracht. Hoewel er geen faciliteiten zijn voor bezoekende jachten mogen we toch een stevig bedrag afrekenen. We vluchten dan ook snel weer verder en leggen de boot toch tussen alle ankerboeitjes maar voor anker (43.23.28N/04.23.32W). Ruimte om te zwaaien op de stroom is er niet. Gezien de krachtige stroming in ons geultje, tot 2 knoop in en uit, leggen we de boot aan twee ankers die 180 graden ten opzichte van elkaar staan en die we beiden over de boeg laten lopen. Hierdoor hangen we afwisselend 6 uur achter het hoofdanker en daarna weer 6 uur aan de lijn achter het andere anker. Een prima oplossing zolang de boot keurig als een schommel langs de zelfde kant heen en weer schommelt. De laatste nacht echter draait de boot de andere kant om, loopt vast op de bank naast de geul en trekt midden in de nacht nadat ie over de bank heen geschoven is de ankerlijnen in de knoop.

Aangezien het om 6.00 hoogwater is staan we de 4e een paar uur later alweer vroeg naast ons bed. Kunnen we mooi op het kenteren van het tij de ankerlijn/ketting uit de knoop halen, tijdig over de bank bij de entreegeul en koerszetten naar Gijon.
Helaas buiten de havenhoofden geen wind zodat we, op een kwartiertje na, de hele weg op de motor moeten varen. Het zicht is erg goed en gedurende de hele tocht hebben we niet alleen een goed beeld van de kust maar kunnen we ook genieten van het berglandschap achter de kust, deze bergen, Los Picos de Europa gaan tot over de 2500 meter. Op allerlei plaatsen aan de noordkant zie je zelfs de sneeuw nog liggen. Naast de aandacht voor de natuur is er ook veel aandacht nodig voor het water. Een aantal malen komen we balken, boomstammen, halve bomen en dergelijke tegen. Op de ankerplaats in San Vicente viel ons de enorme hoeveelheid takken, boomstammen, stronken al op, die met de rivier meegenomen werden. Nu komen we ze dus weer tegen.
 

Gijon
De krachtige wind uit de verkeerde richting en het wachten op een pakje maakt dat we tot 8 juli in Gijon blijven liggen. De nabij gelegen stad geven de mogelijkheid naar de kapper te gaan, boodschappen te doen en de website te uploaden. Christien slaagt er met behulp van een foto in duidelijk te maken hoe ze geknipt wil worden en krijgt gedurende drie kwartier alle aandacht. Met het pakje komt het niet goed. Maandag de 6e kan het niet bezorgd worden omdat het adres, dat ons door de Marina in Gijon is opgegegevn, niet zou kloppen. Hoe we het daarna ook proberen op het hoofdpostkantoor, niemand kan het pakje meer traceren en ook de Nederlandse "track & trace"codes blijken in Spanje niets waard. In Nederland is overigens de Spaanse T&T code ook niet te achterhalen. Na ook dinsdag de post te hebben afgewacht vertrekken we in de loop van de dag uit Gijon richting Luarca. Het pakje zal na verloop van tijd, "niet te bezorgen" wel weer in Nederland op duiken.

Luarca is onrustig. De hele nacht loopt de deining de voorhaven in. Het draait en klotst de hele nacht, maar gelukkig liggen we goed vast, achter aan een meerboei en voor met een lange lijn naar een bolder op kademuur. Het is altijd wel even hard werken in Luarca. Eerst een meerboei op pikken, lijn erdoor halen, snel het bijbootje te water laten, de 40 meter lange lijn aan de voorpunt vastmaken om dan met de bijboot naar de kant te roeien, de steile gladde trap bij de kademuur op te klimmen om de lijn vast te zetten aan een bolder op de kademuur. Niet iedereen neemt de moeite om op deze manier aan te leggen. Een Duitser knoopt zijn boot voor en achter aan een meerboei, waardoor er in plaats van 5 schepen nog maar 3 kunnen liggen en een Fransman noodgedwongen voor anker moet gaan. Tegen een uur of 11 's avonds worden we nog verrast door een bezoekje van een aantal douanebeambten die ons weer voorzien van een mooi geel doorslagformulier met stempel en opnieuw worden al onze gegevens opgetekend. Gelukkig kunnen we daarna naar bed.
De volgende ochtend vroeg gaan we op weg naar het 60 mijl verder gelegen Viveiro. We laten het anker vallen voor het strand van deze badplaats, achterin de Ria (43.40.472N/07.36.126W). Helaas de zoveelste dag in een reeks van vaarbare dagen waarop we het zonder wind moeten stellen en de hele dag op de motor varen. We zien op de gribfiles echter dat de dagen zonder wind of met een krachtige (noord)westenwind nog tot ver na de 20e voortduren. Het is daarom dat we van de twee windstille dagen gebruik te maken om in de buurt van Cabo Ortegal te komen zodat we bij een volgende windpauze onze weg naar het Zuid/Zuidwesten kunnen vervolgen.

Noord-West Spanje

In Viveiro blijven we een paar dagen. Christien is jarig en wij willen dat graag met een hapje aan de wal vieren. Helaas waait het het grootste deel van haar verjaardag zo'n 25 tot 30 knoop zodat we niet van boord kunnen. Als we later op de dag verrast worden met een continue regenbui valt de wind wel weg maar een kwartier met de bijboot naar de wal varen door de regen om gezellig een hapje te gaan eten is ook weer niet wat je je van de verjaardag voorstelt. We eten onze laatste verse voorraad op en stellen het verjaarspartijtje nog maar even uit. Voor ons vertrek uit Viveiro, genieten we de volgende dag 's avonds,alsnog van de verjaardags tapas.
Zowel in de noordelijke ria's als in de zuidelijke ria's hebben we veel wind. Zeker rond de kapen blaast het met regelmaat 7 tot 8 bf. Gelukkig kunnen we het laatste noordelijke stuk halvewinds varen en loopt het vanaf Cedeira voordewind. We zijn voortdurend bezig met zeilwisselingen, reven en ontreven.
In Cedeira (43.39.354N/08.03.919W) liggen we in het zelfde weekend in de haven als vorig jaar. Dezelfde zeilwedstrijd met voor een deel dezelfde boten komt op zaterdag binnen. We lopen een flink stuk door de Eucalyptusbossen.

Camarinas houdt ons wat langer vast (43.08.042N/09.10.489W). Op onze tocht daar naar toe vliegen we met vlagen van 7-8 binnen. De dagen daarna blijft het zelfs in de ankerbaai meer dan 30 knoop te waaien. Het anker houdt goed hoewel het geluid van de windgenerator vaak snerpend en oorverdovend is. Een paar nieuwkomers zien we slechts met zeer veel moeite de ankerbaai binnenkomen om daarna, eenmaal voor anker, de baai weer spontaan achteruit uit te waaien doordat hun ankers niet houden.
Het is de week van de feesten rondom de heilige Carmen, de beschermheilige van de zee/ vissers. Met de bijboot gaan we naar de wal om een stukje van de openluchtmis en de processie van de heilige Carmen mee te maken. Een bijzonder spektakel waarbij het beeld van de heilige na de mis wordt rondgedragen en uiteindelijk met veel dans, muziek, sirenes en schoten/knallen aan boord van een van de vele versierde vissersboten wordt geplaatst. De processie wordt afgesloten met een tocht van alle versierde boten naar open zee. Op zee worden alle bloemen, takken en kransen die door de vissersboten meegenomen zijn in zee geworpen als extra offer voor een nieuw jaar met goede vangst en behouden vaart. Na terugkomst van de vloot ontstond er weer een geheel van muziek, sirenes en schoten. 's Nachts nog een groot vuurwerk.
Het tochtje met de bijboot naar Camarinas kunnen we redelijk droog in korte broek en Tshirt volbrengen. Terug is het een groot waterballet waardoor we uiteindelijk vrijwel zonder kleren tegen de wind en golven in terug varen. Een voordeel, met die harde wind zijn we ook zo weer droog. Dit in tegenstelling tot sommige kledingstukken die de volgende dag nog steeds liggen te drogen.

We hebben met de generator een vreemd brandstofprobleem. Nadat het voorfilter van de generator al op Ile d'Yeu is vervangen (800 uur vroeger dan volgens de instructies) geeft de generator wekelijks een brandtstofstoring die na het, herhaald, leeg gieten van het filter tot nu toe steeds oplosbaar blijkt. In de restdiesel treffen we meestal wat gruis en wat witte schilfertjes aan. Vreemd genoeg heeft het filter van de motor hier geen problemen mee terwijl ook de kachel (warm water) via het zelfde filter geen problemen heeft. We besteden in de loop van de week weer de nodige tijd aan dit vraagstuk.

Op weg naar de Ria de Vigo komen we weer eens dolfijnen tegen. Slechts een korte ontmoeting. Zij zijn duidelijk op weg naar het noorden. We gooien het anker uit in de Ensenada de Limens. Een dagankerbaaitje, achter de viveros, dat we 's nachts nog slechts met één ander boot delen (42.15.143N/08.49.132W). Helaas wel weer tot diep in de nacht met een harde wind die windgenerator veel lawaai laat produceren. De ankerdiepte is aanzienlijk waardoor we achter onze 50 meter ketting flink gieren.
Ria de Vigo is de laatste Spaanse ria voor de Portugese grens.