Rhythm of Life op weg
Rio de La Plata, juni-oktober 2009
In een matig zonnetje lopen we de monding van de Rio de la Plata op. Zo als bijna altijd in onze tochten valt de wind aan het begin van de ochtend weg. Gelukkig pas na dat we 24 uur prima hebben kunnen zeilen. De laatste uren varen we weer op de motor met wat steun van het zeil.
Op een gegeven moment duiken naast de boot twee kopjes met
snorharen op. Een tweetal zeeleeuwen zwemt een paar minuten met ons op op zo''n
50 meter achter de boot. Ze houden niet van foto's. Zodra het fototoestel in de
aanslag staat duiken ze weg. In de uren daarna komen we ze nog herhaaldelijk
tegen. Op het warmst van de dag liggen ze zelfs in groepjes te zonnen. Met de
vinnen half boven water kun je ze al van een behoorlijke afstand zien.
Af en toe
duikt een pinguin naast ons weg. De albatrossen, storm petrels en brown boobies
zijn er ook nog steeds. De laatste drie weken, sinds Florianopolis hebben we ze
regelmatig langszij. We zijn duidelijk weer in, een qua dierenleven, nieuw
gebied gekomen. De hele middag zijn we druk met het spotten van de tientallen
Zeeleeuwen en Pinguins op onze weg.
We lopen La Paloma aan. La Paloma is net als veel Uruguayaanse kustplaatsen
een zomer- en vakantieplaats. Het ligt een kilometer of 3 van de haven. Wat
opvalt is de absoluutheid van de laagbouw. Op
één flatgebouw na is er geen huis te vinden
met meer dan één bouwlaag. Eenvoudige houten huizen, een
schuin lang dak, vaak van golfplaten, wat kleine ramen, meer zit er niet aan.
Duidelijk gebouwd om wintermaanden met harde wind te doorstaan. Vanaf de haven
loopt een spoorlijn, volledig onder het zand bedolven. Hij eindigt bij het
station. De laatste trein is duidelijk al geruime tijd vertrokken.
Hoewel we ook
wel moderne auto's zien zijn het vooral oudere auto's die het straatbeeld
bepalen. Een enkele auto lijkt zelfs uit de jaren vijftig te stammen. Net als in
Brazilië ook hier weer de bromfietsen en auto's met grote luidsprekers die met
muziek en reclame boodschappen door het dorp rijden. La Paloma is stil en leeg.
Het is winter en de vakantiegangers zijn weg. Her en der zijn de restaurants
dicht, de tafels bijeen geschoven. Anderen hebben de menukaart afgeplakt. Je
kunt alleen bestellen wat er is. Winkels kennen beperkte openingstijden; anderen
zijn dichtgeplakt.
Na de relatieve
rijkdom van de zuidelijke staten van Brazilië ogen de straten
en huizen vooral eenvoudig en functioneel.
We liggen aan de betonnen steigerpier met uitzicht op de haven. Achter ons in de haven, (nog) geen pinguins of zeeleeuwen. Wel kunnen we genieten van de futen achter ons. Een paar "Great Grebe's" is ijverig bezig met de visvangst. Soms als ze wat vinden en weer bovenkomen duiken de meeuwen op ze af. Klaar om de prooi weer af te pakken.
Dan draait de wind weer gunstig. Tijd voor een nieuw traject; naar Piriapolis.
Een afstand van rond de 65 mijl.
In het holst van de nacht, 4.00 lokale tijd verlaten we La Paloma. Om nog
net bij daglicht, voor half zes in de avond, aan te komen nemen we de donkere
nacht voor lief. Gelukkig komt de zon na drie uur duisternis op en zien we weer
wat. In een poging de straffe stroom "dood"te varen ligt onze route op 2 mijl
van de kust. We treffen het met de vlagerige wind. Hoewel variërend tussen de 2
en de 7 beaufort, kunnen we vrijwel het hele stuk zeilen. Aan het eind van de
middag lopen we Piriapolis binnen.
Na aankomst verkennen we onze nieuwe stad. De invloed van, dit keer
Oostenrijkse,
emigranten is duidelijk zichtbaar. Naast de vele pizzeria's
treffen we hier ook het "Wiener hotel" aan en een eethuisje dat zich "Zillertal"
heeft genoemd. Topstuk in het "Oostenrijks beeld" is de stoeltjeslift die achter
ons de berg op gaat.
Het is markt en verkiezingstijd. We struikelen, figuurlijk althans, over de spandoeken, reclame borden, geluidswagens en postende aanhangers van de verschillende kandidaten. De markt is duidelijk de verzamelplaats vandaag, tussen de stalletjes wemelt het van de folder uitdelende aanhangers. Geluidswagens overstemmen elkaar. Een van de dagen loopt Diederik, op zoek naar een internet cafe, plotseling midden in een verkiezingsdemonstratie. Met bussen worden de mensen aangevoerd. Een grote optocht van geluidswagens en veel getoeter. "Demonstranten" met grote vlaggen die leuzen scanderen omsingelen hem. Plots herinnert hij zich hoe nog maar kort geleden in dit soort landen daarna dan tanks uit de zijstraten komen en regimes zich vestigen of versterken. Voorzichtig manoeuvreert hij zich er toch maar weer uit.
We kunnen weer volop groente en fruit krijgen. De tropische produkten zijn weg uit de kramen. In plaats van mango's en papayas moeten we het gewoon weer hebben van appels, spruitjes, aardappels en bietjes.
Uruguay oogt arm. Geen mooie oude auto's meer maar oude roestige barrels van
10-15 jaar geleden. Slechts af en toe zien we een, nog veel roestiger, exemplaar
uit de vijftiger jaren; zo uit de film weggelopen. De Uruguayanen, op de
marktdag uit de wijde omgeving, die we tegen komen op de markt, in de
supermarkt, op straat zijn slecht gekleed. We zien veel vormeloze kledingstukken
uit lang vervlogen tijden die zich weinig van elkaar onderscheiden. De inwoner
van Uruguay heeft duidelijk andere prioriteiten dan uiterlijke verzorging. Het
straatbeeld is aanmerkelijk minder fleurig dan we in Brazilië
tegen kwamen. De nieuwste rage in Brazilië, superstrakke spijkerbroeken met
silicone vulling op de billen, is hier nog niet doorgebroken.
In de haven zwemmen zeeleeuwen. Onze buren vertellen dat ze een paar dagen geleden ineens in de nacht gewekt zijn door een hoop gesnurk. Een zeeleeuw had zich op hun achterplatform (idee Ovni) gehesen en was daar tevreden in slaap gevallen. Voor de zekerheid hebben we ons achterplatform helemaal gebarricadeerd met stootwillen. Om nu bij het ontwaken een mannetjes zeeleeuw van 500 kg in de kuip aan te treffen lijkt ons niet zo handig. Op een dag lopen we een stukje om de haven heen. Het is fris met net aan 10 graden, maar wel zonnig. Op een van de betonnen pieren komen we één van de zeeleeuwen tegen. Een mannetje; log en lui kijkt hij ons aan als we hem op de foto zetten.
Na een van de nachten doet zich een vreemd fenomeen voor. Al sinds dagen leggen we, ter vervanging van de defecte koelkast, onze verswaren in de nacht buiten. Met een graad of 6 koelt alles goed af en blijft ook overdag als het de koelkast weer in gaat goed gekoeld. Zo niet die nacht. Als we in de ochtend opstaan, na een nacht met een straffe, noordenwind, 25-30 knoop, is het buiten 19 graden. De warme wind, over het Braziliaanse land heeft onze koelkast voorraad gekookt.
We liggen in een varend dorp. Op eens is het tijd voor een dorpsfeestje. De bemanning van de aanwezige vertrekkersboten die hier liggen verzamelen zich op de kade. Iedereen heeft wat mee genomen voor de lunch. In een combinatie van Frans, Spaans en Engels wordt kennis gemaakt, verhalen uitgewisseld en vooral, de lotgevallen van weer andere boten en bemanningen besproken. Piriapolis is een soort kruispunt van boten die nu nog noordwaarts gaan, richting Brazilië; boten die zuidwaarts willen en nu de komende maanden bezig zijn met wachten, verven en boot uitrusten en bemanningen die het nog niet weten en al lang of nog lang voor onbepaalde tijd in deze regio gaan blijven. Na 2,5 uur is de lunch voorbij en gaat iedereen weer zijns weegs.
Het is gezellig hier. Zo'n 10 jachten liggen op een rijtje aan de zelfde steiger; voor een deel met de kont tegen de wal. Veel met hun fietsjes klaar voor de deur. Telkens als er wat gebeurt spurten uit een aantal boten de mensen de wal op. Tijd voor een praatje. Veel liggen er al een tijd, andere plannen nog wel een paar maanden te blijven; sommigen, zo als wij, plannen over een aantal dagen of weken weer verder te gaan. Af en toe komt er weer een boot bij of gaat er een weg. Er wordt groots verwelkomt en afscheid genomen. Over een maand of vier valt het dorp weer uiteen. Voorlopig nog niet. Iedereen heeft wel een reden om nog even te blijven. De prijzen zijn laag, de wind staat tegen, de boot moet nog op de wal voor de antifouling etc. Nog een paar dagen, dan draait de wind en gaan we weer verder; op naar het volgende drijvende internationale dorp.
Op straat een apart verschijnsel. We kwamen het in zuidelijk Brazilië voor
het eerst tegen. Mate. Benodigd: Een soort bierpul met theeblaadjes en een soort
rvs rietje/pijpsteeltje met een theezeefje in de ene hand; een grote thermoskan
met heet water onder de andere arm. Al lurkend, de Mate"pul" doorgevend en
regelmatig water bijschekend slentert men over straat, over de markt, door de
supermarkt of achter het stuur. Zelfs de vissers op de pier lopen de hele lag
hun mate te drinken. Een aantal dagen later lezen we in een Japans boek over de
"theeceremonie" met een naam die daar sterk op lijkt. Ook daar fijn gestampte
thee blaadjes die, opgeklopt, langzaam wordt gedronken. Daar een verfijnde
ceremonie; hier duidelijk in handen van de gaucho's en de man op straat.
Na een week komt er een mooi windgat van 2 dagen aan waar we gebruik van willen maken om naar Argentinië/Buenos Aires te varen. Een tocht van circa 170 zeemijl. De ochtend eerst eens gebruikt om af te rekenen en de uitreispapieren rond te maken. We hebben het plan om, na de papieren bij de Perfectura opgehaald te hebben, eerst naar het vliegveld te gaan, uurtje verder op, voor ons in- en uitreisstempel in ons paspoort. Verrassend genoeg vraagt de Perfectura niet meer of we eigenlijk zelf wel ingeklaard zijn. We hebben het maar zo gelaten. Zo hebben we ineens een paar uur over.
Sinds de zuidelijke staten van Brazilië zitten we duidelijk in een emigrantenzone. Al een paar weken krijgen we, op grond van onze spraak, op allerlei plaatsen de vraag welke taal we spreken en waar we vandaan komen. Heel vaak kent men Europa globaal; heeft er familie; spreekt een van de talen nog steeds; heeft ouders/grootouders en nog verder terug die er oorspronkelijk vandaan komen. Men vindt het leuk weer eens Duits of Engels te kunnen spreken.
Het begint in de Rio behoorlijk koud te worden. Op een ochtend ligt de
de temperatuur voor het eerst echt vlak boven het vriespunt. We hebben onze boot
inventaris maar verrijkt met een extra, elektrisch kacheltje.
Na wederom een koude nacht verlaten we Piriapolis. We varen de hele
dag met, te, weinig wind. Aan het eind van de middag trekt de wind aan en kunnen
we voluit zeilen. Aan het begin van de avond kruisen we de vaargeul bij
Montevideo, een aantal uren later, na een onstuimige nacht (20/30 knoop wind)
passeren we ook de zuidelijke geul naar Buenos Aires. Als het weer licht wordt
stuiven we nog steeds verder de Rio op.
Met gereefd grootzeil en kluiver maken we regelmatig schuivers
waarin de snelheid van de boot oploopt tot ruim 8 knoop. Geregeld komen er plenzen
water over. Meestal lukt het om op tijd onder te duiken, maar soms heb je
pech, zoals Diederik, die een voltreffer over krijgt. Mmm zegt hij glimlachend
het is tenminste zoet. Nu het licht is zien we ook de vreselijk roodbruine kleur van
het water. Het lijkt wel een beetje op die rode rivieren in Vietnam.
Ons wachtschema loopt in de soep. De stevige wind en vooral de drukke scheepvaart in de geulen die we kruisen vragen regelmatig aandacht voor twee; in de kuip en bij de radar/computer. In de loop van de middag lopen we Buenos Aires aan.
Buenos Aires/Centro
Het is duidelijk dat we met onze vlotte oversteek vanuit Piriapolis flink geluk hebben gehad.
We
liggen, luxe, de eerste dagen in de haven in het centrum, Puerto Madera.
We liggen midden in het stadscentrum in het financiële hart van Buenos Aires. Wat vergelijkbaar met
het St Catherine's Dock in Londen.
We
lopen onze voeten plat met het doorkruisen van de stad, De stad is groot
en indrukwekkend.
We zien, lopend en vanuit de taxi veel. Van sloppenwijken tot
bontjassen en chique winkelcentra.
De eerste dagen gebruiken we om het pakket met generator
onderdelen dat Mastervolt heeft opgestuurd aan boord te krijgen. Remko, zoon van
één van de medevertrekkers 2008, is van grote waarde bij het rond krijgen van
een en ander met de douane. Na drie dagen staat de nieuwe generatorkoeling aan
boord. Remko en Erika helpen ons gastvrij snel onze weg in Buenos Aires te
vinden.
Eén van de dagen gaan we vanuit het centrum met de trein naar San
Fernando om een mooie en vooral betaalbaarder haven te
vinden waar we de komende 4 maanden kunnen blijven. We hebben dankzij de tips
van de Lady of the Lowlands succes. Per maand gaan we betalen wat we in het
centrum per week betalen. Een
prima plek in de zelfde haven als de Lady ligt.
Buenos Aires is in de ban van de A griep (vorige week 20 doden). Overal waar
we lopen zien we mensen met mondkapjes; scholen zijn voorafgaand aan de
"wintervakantie" al vast één of twee weken eerder gesloten. Bij ons bezoek de
eerste dag aan de autoriteiten komen we ook bij "Immigration".
Honderden mensen, vooral
Aziaten en inwoners van de overige Zuidamerikaanse staten zitten in de rij voor een (tijdelijke) verblijfsvergunning. Ook daar
weer volop mondkapjes.
Buenos Aires is als grootste stad van Zuid Amerika een
trekpleister voor werk- en gelukzoekers. De pracht en praal van de grote glazen
kantoorkolossen (net als in de westerse wereld, IT'ers als IBM, Microsoft, Sun,
Consultancy, Telecom en veel banken en verzekeraars) trekt oneindige reeksen
werkzoekenden. Op weg naar de douane rijden we met een taxi door de sloppen
wijken. Hordes straatkinderen hangen doelloos op straat. De taxichauffeur steekt
desperaat zijn handen in de lucht. Geen werk, geen geld, geen ouders, geen
toekomst. Hij geeft aan dat door de ban op geboortebeperking er eindeloze
geboorte stromen op gang blijven; klaar voor nog meer uitzichtloosheid.
Tijdens de laatste dagen van ons verblijf in Centro lopen we vooral veel bekende Buenos Aires locaties in Centro af. We lopen met Erika door La Boca; bezoeken de Plaza de Mayo; kijken bij Casa Rosada; schuifelen door Cathedral Metropolitana; snuffelen in Galerias Pacifico en drinken koffie bij Tortoni.
We zijn optimistisch over de klussen die in de planning staan deze
week. De praktijk blijkt evenwel weerbarstig. Het ziet er zo mooi uit.
Een dag aansluitingen van de generator losmaken; een dag koelspiraal
demonteren; een dag de nieuwe spiraal monteren; een dag alles weer
aansluiten en proefdraaien. We hebben het helemaal voor ogen.
Helaas,
Helaas, Helaas, Het aansluitingen losmaken gaat prima; het los maken van
de spiraal met rotorhuis is wat lastiger maar met wat aanwijzingen uit
Nederland lukt dat ook. Dan beginnen de problemen. De nieuwe onderdelen
passen niet. Diederik ontdekt dat de maatvoering van de boutgaten her en
der een 1 tot 2 centimeter verschilt. Er blijkt, na nog wat mailverkeer,
een modificatie binnen de serie die het inderdaad onmogelijk maakt het
nieuwe generatorhuis aan te sluiten op de oude motor. We zijn weer terug
bij af. Er volgt intensief beraad met Nederland; er komen voorstellen om
het probleem opgelost te krijgen; kortom er wordt hard gewerkt aan de
oplossing. Zeker is dat we het generatorproject pas weer na terugkeer
uit Nederland zullen kunnen oppakken.
We hebben nog wel een gelukje. Nadat we alle elektronica, 4 "kastjes", van de koelkast hebben gedemonteerd stuiten we op een vrijwel door gecorrodeerde draad en een twijfelachtige schakelaar. De volgende dag wordt alles weer aangesloten; draad van een vers uiteinde voorzien en de schakelaar "overbrugt". Resultaat, alles, op de schakelaar na, werkt weer.
De veiligheid van ons en de andere boten in onze haven vraagt veel aandacht van ons. Er ontspint zich, met hulp van een van de andere boten, een subtiel spel om de Argentijnen op dit punt tot voldoende actie te bewegen.
In Buenos Aires geldt nog steeds de noodtoestand in verband met de forse uitbraak van de "A"griep. Nadat de scholen een week geleden zijn gesloten zijn nu ook alle zwangere vrouwen voor onbepaalde tijd met verlof gestuurd. Samenscholingen zijn verboden en werkgevers is gevraagd een extra vrije dag in te plannen na de nationale feestdag de 9e. Lopend door Buenos Aires valt het op dat het, zelfs in het drukke centrum, stil is op straat. Zelfs de treindienstregeling is aangepast. Er rijden belangrijk minder treinen. Als wij op Christiens verjaardag met de trein naar het centrum gaan om samen met Remko en Erika lekker uit eten te gaan zitten de treinen stampvol. Gedurende de volle 40 minuten van onze treinreis wordt de "nationale norm" van maximaal 1 persoon per vierkante meter ruimte met voeten getreden. Overal om ons heen hijgen, blazen, proesten en pruttelen de Argentijnen ons in de nek of het gezicht. Ze lijken af en toe lekker te kunnen hoesten Een paar dagen eerder kopen we een paar empanada's, bij het inpakken hoest de man die ons bedient eens lekker op onze empanada's. Wat beduusd vergeten we ze aan het terug te geven. We verhitten ze maar even wat langer in de oven.
Aan boord storten we ons met overgave op het verzamelen, reorganiseren en opruimen. Het is ongelofelijk hoeveel troep we in de voorbereiding van de reis en de afgelopen maanden aan boord verzameld en opgeslagen hebben. We gebruiken de tijd die we hebben om eens flink huis te houden en te heroverwegen. In een hoek verzamelen we alles wat we over een paar weken naar Nederland mee terug willen nemen. Tegelijkertijd komen ook een aantal zaken die we straks in de koude en barre omstandigheden van Patagonië nodig hebben naar boven. We experimenteren al vast eens met de bevestiging van de 4 rollen met 100 meter lijnen die we snel op en af willen kunnen rollen. We hebben vanuit Nederland een paar lieslaarzen en een visbroek (tot onder je oksels) meegenomen. Ook die halen we naar boven en proberen we uit.
Helaas groeit al opruimend en vooruit denkend over het volgende traject ook de lijst van zaken die we in Buenos Aires of in Nederland weer willen aanschaffen. Straks zullen alle hoekjes wel weer vol zitten. We brainstormen over overlevingspakken(met of zonder aangesealde laarzen?); snowboats; zeillaarzen (schimmelvrij!); droogpakken (bevriest de ademautomaat niet bij water van 1 gr C, ja dus); "Ice"ademautomaten.
We treffen het met het weer. Dagelijks doen we tot een uur of 11 klussen binnen, daarna is de temperatuur aangenaam gestegen van een graad of 2 tot een graad of 16 en kunnen de luiken open. Tot een uur of vijf is het in de zon lekker weer. Soms is het zelfs warm. Na 17.00 als de zon wegzakt gaat ook de temperatuur snel naar beneden. De luiken gaan weer dicht en we doen de laatste binnenklussen.
Het mooie weer nodigt uit tot fietstochtjes. We hebben maar één
fiets. Christien
mag af en toe op de fiets boodschappen doen en verkent
de beschikbaarheid van geschikte verf voor boven en onder water; Diederik fietst een keer naar San Isidro om na te gaan of we daar in
oktober uit het water kunnen om de boot te schilderen en aan de schroef,
lagers, anodes en roer te werken. Een andere dag fietst Diederik met het
zelfde doel noordelijker naar San Fernando voor een bezoekje aan de
Yachtclub Argentina. Hier heeft hij meer succes. Ook fietsen we langs bij North
Sails om afspraken
te maken voor wat reparatiewerk aan de stiksels van de zeilen en zoeken in de winkels in
de buurt naar betaalbare onderdelen.
De naaimachine komt op tafel. Christien
hersteld de UV cover van de bijboot, wijzigt de zeilhuik en zorgt voor
betere bescherming van de onbeschermde mastlieren, vallen en reeflijnen.
Een belangrijke klus is het zorgen dat bij heel heftig weer de
vloerluiken, het gereedschap, de boeken, de broodmachine en dergelijke
op hun plek blijven. In de hele boot worden gaten getapt voor boutjes,
beugeltjes bevestigd en haakjes met elastiek gemaakt om alles op zijn
plaats te houden.
Af en toe storm het. Een na een harde Noordooster raast dan een Pampero over ons heen. Zelfs in de beschutting van het binnenland hebben we nog ruim dertig knoop wind. Verderop op de Rio de la Plata en de Atlantische Oceaan staat in korte tijd meer dan 60 knoop wind met vlagen tot 90 knoop (110 km/uur, vlagen 170 km/uur (orkaan). De barometer valt bij ons maar 25 punten; in het oog van de storm zakt ze tot 960 mb, een behoorlijk diep "gat". De nacht temperatuur daalt na de passage van het front en de draaiing van de wind naar zuid (Antarctica) naar de 0 graden. Het wordt langzamerhand behoorlijk koud bij ons.
Argentijnen zijn verzot op vlees. Als er ergens Carnivoren rondlopen
is het hier wel. In het weekend worden we aangesproken op de steiger
door 4 argentijnen. Er ontspint zich een heel gesprek; de tijd vliegt.
Tegen dat het donker wordt nodigen ze ons uit de volgende dag een hapje
bij ze te komen eten. Dat slaan we niet af. Bij aankomst in hun huis, de
volgende dag, brandt de keukengrill/ bbq al volop. We genieten van de
gastvrijheid van Beto, Fernando, Maria en Gisela, de leuke verhalen en
bovendien de heerlijke Asado.
De dagen erna hebben we nog een aantal malen contact.
Ze helpen ons
verder wegwijs te worden in de winkeltjes in hier de buurt. Ze vertellen
ons dat de regering de boeren verbiedt om het goede vlees duur aan het
buitenland te verkopen. Dat is bestemd voor de lokale bevolking, alleen
wel tegen voor hen betaalbare, dus lage prijzen. Alleen
de mindere kwaliteit vlees mag duur geexporteerd worden naar het
buitenland. Jullie zijn gewaarschuwd!
Het werk aan de boot loopt tussen de bedrijven gewoon door. We doen
veel, maar de klussenlijst groeit helaas nog dagelijks.
Naast heel veel kleine klusjes herstelt Christien
de beschermhoes van de bijboot en maakt meteen een nieuwe "koffer" waar we de
bijboot straks op het voordek in kunnen opbergen. Aan het eind van de week
hebben we achter 27 nieuwe klussen een vinkje gezet. Toch komt er nog steeds
bij. Gelukkig is voor het eerst in 4 weken de lijst nog aan te pakken klussen
korter geworden (nog 75).
Dit
nog afgezien van het in oktober
bijwerken van het schilderwerk en het opbrengen van 3-4 lagen antifouling.
Een van de zondagen gaan we naar San Telmo. Erika en Remko gaan met ons mee. We struinen tussen de antiekkraampjes, de uitstallingen van snuisterijen en de tango en muziek op straat. Een enkele tangodansers heeft een wel erg volgzame partner getroffen. Het is boeiend Buenos Aires en met name z'n inwoners gade te slaan op de zondag. Naast veel voetbal ook "Tai Chï in het park", jongleurs, levende standbeelden, popcornverkopers met "popcornfiets" en vooral heel veel slenterende Argentijnen.
Dan staan de tassen gepakt. Na één dag opruimen,schoonmaken en kranen afsluiten, gaat de boot op slot en vliegen we voor twee maanden naar Nederland. Om in stijl te blijven hebben we voor onze Nederlandse verblijf/vakantie een lange klussen en boodschappenlijst opgesteld. Van ruitenwissermotor tot centrale verwarming. Zo kunnen we in ieder geval, tussen de bezoekjes door, in vorm blijven.
Als we begin oktober terug vliegen zijn de temperaturen in Buenos Aires aangenaam opgeknapt. Beladen met kilo's bagage zetten we weer voet op Argentijnse bodem. Klaar voor het vervolg van onze reis.
Rio de la Plata;
Meer
Foto's
Zie ook het
Zeelog voor de
eerste impressies en posities die we tijdens de reis al met de HF-zender
op de site hebben gezet.
Op deze pagina rust auteursrecht; gebruik van delen alleen na toestemming van de auteur.