Rhythm of Life; over land
Chili, Bolivia, Peru; 5 weken met de rugzak ,
november-december
2010
Proloog
Meteen na onze lange vliegreis vanuit Europa, als we in Santiago voet op
Chileense bodem zetten, huren we een auto en rijden in twee dagen tijd op
en neer naar Puerto Montt. We hebben 130 kilo bagage bij ons die we niet
verder door Zuid Amerika willen mee slepen. Eerst daarom naar de boot
zodat we de bagage kwijt kunnen en de rugzakken over kunnen pakken.De regen gutst naar beneden terwijl we aan boord
de rugzakken pakken; het voelt bijna vertrouwd die regen en wind in Zuid
Chili. Nauwelijks 24 uur later leveren we de auto weer af bij de
verhuurder in Santiago en pakken de nachtbus naar Calama/San Pedro de Atacama in Noord Chili.
San Pedro de Atacama
Terwijl de nachtbus voortraast, langs de randen van de Pacific,over
de Pan Americana, genieten wij van een perfecte nachtrust. De rit tegen de klok met de
auto is kennelijk voldoende vermoeiend om ons snel in dromenland te
brengen. Bij daglicht
valt het pas op hoe dichtbij de weg langs de oceaan loopt. De dorpen
die we passeren hebben een gemeenschappelijk kenmerk. Grote borden
waarschuwen voor het gevaar van een Tsunami; kleinere wijzen de
vluchtweg. Een vlak strand langs de oceaan; een paar kilometer vluchtweg
en dan de vaak loodrechte aanzet van de hoogvlakte. Als de golf echt
komt kunnen deze mensen nergens heen.
De urenlange rit voert verder door de vrijwel verlaten woestijn in Noord Chili. Her en der duiken mijndorpjes op; sommige nog in gebruik. Anderen troosteloos en verlaten. Het is al donker als we in de tropenavond de bus uitstappen en op zoek gaan naar een hostel.
In San Pedro, 2500 mtr, wennen we alvast wat aan de grotere hoogte. De Altiplano, de hoogvlakte, het gebied in Noord Chili, Bolivia en Peru waar we een aantal weken door heen willen trekken ligt tussen de 3000 en de 4500 meter, met af en toe pasovergangen rond de 5000 meter. De ijlere lucht maakt het lopen en klimmen af en toe behoorlijk vermoeiend en "adem"benemend. Tijdens de rondreis zal blijken dat het rondje zoals wij dat maken, waarbij de grootste hoogten in het begin van de reis liggen en we van "hoog naar laag" de Altiplano door trekken, ons prima bevalt.
We maken wat dagtrips vanuit San Pedro. Het bezoek aan de "Valle de la Luna" is wisselend; de kloven en de zandduinen zijn fascinerend. De zonsondergang, al om als onvergetelijk geprezen, is minder; als de zon onder gaat rest slechts het gevoel "is dit nu alles?"
We maken een dagtocht door de Atacama woestijn, een deel van de Chileense Altiplano; Salar de Atacama, de zoutvlakte, met laguna Chaxa en Laguna Salada; resp. Laguna Miscanti, Laguna M
ĩneques en de plaatsen Socaire en Toconao. Prachtige kleuren van gebergten met mineralen; flamingo's; cacteae; vulkanen en "bevroren" meren vol met "drijvende" zoutschotsen.
Op weg naar Uyuni
Na een paar dagen acclimatiseren
in San Pedro de Atacama
(Chili) trekken we verder. Tussen San Pedro en Uyuni (Bolivia) strekt zich de grootste zoutvlakte ter wereld
uit, groter nog dan de vlaktes rond Salt Lake City. Het gebied ligt opgesloten tussen een gebergte reeks met tientallen,
vaak nog actieve vulkanen aan de Pacific kant en het hoge Andesgebergte
aan de Argentijnse kant.
Drie dagen rijden we met een 4x4, met met Cocakauwende chauffeur, door het Reserva National de Fauna Andina. De tocht voert langs langs smalle bergwegen, vulkaan uitlopers, rivierbeddingen, ijle bergpassen, giftiggekleurde meertjes (oa. Laguna Colorada en Laguna Verde) en vooral miljoenen flamingo's (Andian, Chilean en James) en duizenden Vicuna's, Lama's en Alpaca's.
De nachten zijn primitief en koud. Een gemeenschappelijke slaapzaal; een redelijke matras en vooral heel veel dekens. Als we opstaan, rond een uur of 5, vriest het nog.
De laatste dag rijden we over de spiegelgladde zoutvlakte naar het stadje Uyuni. Het zout is niet afkomstig van "drooggedampte" zoutmeren zoals je die in Zuid Europa tegenkomt, maar komt door evaporatie omhoog uit het onderliggende gesteente. Na het wegdampen van het "transporterende" water blijven de zoutkristallen achter.
Onze 4x4 trip eindigt bij het Kerkhof van de locomotieven. Ooit werden de roestige stoomlocomotieven, gebruikt voor het transport van het goud in Bolivia en we afscheid van onze reisgenoten. De overgang van het Chili zoals we dat kennen en meegemaakt hebben naar het straatbeeld in Bolivia is groot. De typische autochtone klederdracht; de eet en drink karretjes; de kleine, nauwelijks twee meter brede winkeltjes. We nemen een hostel en liggen voor één nacht we weer eens in een gewoon bed.
De volgende dag stappen we weer in de bus, 6 uur dit keer, op weg naar Potosi, de zilverstad. De tocht voert door een afwisseling van kleinschalige landbouw gebieden en gebergten met woest ogende kleurrijke ertsaders en mijnbouwdorpen.
Zie ook het Zeelog voor de eerste impressies en posities die we tijdens de reis al met de HF-zender op de site hebben gezet.
Op deze pagina rust auteursrecht; gebruik van delen alleen na toestemming van de auteur.