Rhythm of Life op weg

Dan, het weekend vol regen, storm en windstilte voorbij, kunnen we eindelijk vertrekken. Nog voor we door de pas van het rif heen zijn, de enige voldoende diepe doorgang in het rif zonder brekers, wordt het eiland achter ons al weer in een gigantische bui gevangen.

Langzaam neemt de wind toe; we varen er lekker voor weg. Een eufemisme blijkt later. Soms tref je het met de depressies, soms zit het tegen en tref je er een met veel meer wind dan de gribfiles hebben ingeschat.

Al snel varen we op met het derde rif in het grootzeil en een ver weggereefde kluiver. Gelukkig is de wind achterlijk, maar al met al wel heftig. Tussen de buien door kan de kluiver weer een stukje ontrolt worden. Bijna voortdurend staat er iemand in de stromende regen te reven of te ontreven, boom erin, boom eruit. De nachten zijn onrustig, veel wind en golven, oncomfortabel en vooral aardedonker. We proberen de snelheid rond de 7 knoop te houden; regelmatig zitten we in een schuiver vanaf de golven met een snelheid van 10 tot 11 knoop; een keer, 's nachts, binnen zittend zien we op de meters de snelheid over de grond zelfs oplopen tot 16 knoop.

Na bijna 56 uur meeliften met een depressie, lopen we de zuidpunt van Tahiti aan. De volle tijd hebben we rond de 30-35 knoop wind gehad met af en toe uitschieters tot boven de 40/45 knoop windsnelheid. We zijn blij dat we het gered hebben voor het donker en in een beschutte baai ( 17.49S/149.18W) liggen voordat de wind gedurende de nacht nog verder aantrekt. Helaas ontkomen we naast de schuivers niet aan een paar brekers in de kuip. De laatste uren hebben we een lifter, een Brown Boobie met een stuk elektradraad om zijn vleugel, gaat zitten op de railing en verlaat ons pas weer in de baai. Helaas lukt het ons niet hem te vangen en van de elektradraad te ontdoen.

De balans opmakend hebben we weinig slaap gehad en heeft het ons een spiboom gekost (krom gebogen), is het spiboom/lummelbeslag afgebroken (zowel op de boom als aan de mast), is de spiboom val gebroken, zijn spatzeilen aan beide kanten van de kuip los gerukt van de ca 40 tieraps waarmee ze aan de reling zaten bevestigd en missen we een IKEA boodschappentas, zo'n blauwe, waar mee we de bananen tegen het woeste buitenlicht beschermde.

Maar goed we zijn er, dat is toch het belangrijkste; en die 80 extra bananen die we nu versneld moeten opeten, dat lossen we ook wel weer op.

Het nauwelijks te geloven. Terwijl we het anker er in leggen begint het te regen. Eerst druppels, dan gestaag en nog later domweg massief. We spannen snel de bimini en de "regenflappen" en gaan naar binnen. De geplaatste blauwe Ikea bakken zijn na een uurtje al zo vol dat we alle drinkwaterflessen kunnen vullen; 25 liter verzameld, kunnen we weer een paar dagen van drinken. Als we een paar uur later willen gaan slapen stromen de bakken over; we gooien het in de drinkwatertank.

In de nacht wordt Christien even wakker. Weer stroomt alles over; de laatste potten, pannen en plastic voorraadbakken worden aangerukt voor de water opvang.

Als de ochtend aanbreekt, stroomt alles weer over. Er rest er maar een ding, zo snel mogelijk de overschotten lozen in de tank. Na twee bakken blijkt de water tank over te lopen. We grijpen naar ons laatste redmiddel; de wasmachine, toch goed voor vijftig tot tachtig liter.

Christien is blij; eindelijk mag, of eigenlijk moet, er weer gewassen worden, 3 wasmachines. Het regent massief door; het is te hopen dat we het daarmee redden.

Om ons heen is ondertussen het water in beweging. 200 meter achter ons stroomt een riviertje de lagune in; ooit een zacht kabbelende afwatering die zich kronkelend vanuit de heuvels achter ons een weg naar buiten zoekt. Bij aankomst blauw en kristal helder; is het nu een bruine woeste modderstroom vol takken en boomstronken. Regelmatig klinkt er een doffe dreun of een zacht wsssssh als zich weer een boomstronk, stam of takkenbos tegen ons aan vlijt. Na een dag regen gaan we op kokosnoten jacht in de bruine stroom bomen, takken, en andere rotzooi rond de boot. Na 20 stuks stoppen we.

Van Tahiti zien we de eerste dagen weinig. Even wanen we ons, als we weer in een wind en regenbui op 10 meter van de lagerwal blijken te liggen, in korte broek weliswaar, in november op de Noordzee zo veel wind en regen treffen we dezer dagen.

Na een paar dagen verleggen we het anker en varen naar Port Phaeton, (17.44S, 149.20W) het stroomt nog steeds van de regen. De volgende dag gaan we met de bus naar Papeete voor het officiële inklaren en om alvast een idee te hebben waar en hoe we, over een ruime week, onze gasten gaan ontvangen. Vertrekken we met druilerig weer, al snel blijkt het in Papeete warm en zonnig. Als we een aantal uren later van onze 2x 90 minuten bustour terugkeren voltrekt het schouwspel zich omgekeerd. Hoe dichter we bij de boot komen hoe meer bewolking er ontstaat. Al snel is het principe helder. De oostelijke wind wordt tegen de heuvels van Tahiti en Tahiti-Iti opgestuwd en tussen de beide eilanden door geperst. Precies boven en rondom de baai van Taravao/Port Pheaton regent het geheel stevig leeg. Zodra de wind gunstig is, alle reden, om richting Papeete te gaan.

In de drukke baai bij Marina Taina bereiden we onze week Moorea, met DJ/Moniek/Ingeborg en Owen voor.

Aan het eind van de week kunnen we in alle vroegte onze gasten ophalen. Moniek, Ingeborg en Dirk-Jan kennen de boot al; voor Owen is het allemaal nieuw. Na een paar uur al wint zijn nieuwsgierigheid en ontdekkingsdrift het van de aarzeling en onbekendheid. Een wervelende week met wat weinig slaap voor Moniek, -7x24 uur ogen in haar achterhoofd-, en een ontwapende Owen "Springveer" volgen.

We brengen de week door op Moorea, snorkelend, zwemmend en wandelend verkennen we vanuit Baie Opunohu een deel van het eiland. Tot onze ontzetting blijkt op een van de dagen, als we op het eiland een stuk lopen, bij terugkomst onze bijboot te zijn verdwenen. De enige die vrolijk is, is Owen, voor het eerst mag hij, zonder zwemvest, in een ander motorbootje terug naar de boot. Een gang naar de politie volgt en wonder boven wonder, kort voor de schemering blijkt het bootje 3 mijl verderop bij een huis op het rif gestrand aangetroffen. Als het bootje in de schemer gerepatrieerd wordt blijken vandalen zonder succes met een schroevendraaier de motor geprobeerd te hebben eraf te halen. Een schroevendraaier rijker en een paar Crocs armer hebben we onze bijboot terug. Zelfs Owens zwemvest is weer terug.
De volgende dag mag Owen weer mee in de bijboot, -z'n favoriete bezigheid- maar wel weer met zwemvest.

Helaas moeten we met tranen in onze ogen, na een week al weer afscheid nemen van Owen en Moniek. Wat ons betreft zijn ze volgende jaar zo weer welkom aan boord.

Na vertrek van de twee gaan we aan de slag om met Ingeborg en Dirk Jan verder te varen. Na een dag opruimen, foerageren, dieseltanken, repareren van de watertank deksel (lijkt succesvol) en de watermaker (nog geen succes) kunnen we vertrekken.

Het eerste eiland dat we bezoeken, - een nacht doorzeilen-, is Huahine. We snorkelen een aantal keren en genieten van onze enige felle regenbuien van deze week; goed voor de watertank. Helaas wordt al snel duidelijk dat de derde week van hun verblijf gekenmerkt zou kunnen worden met krachtige (20+) wind. We moeten daarom wat sneller door naar eindbestemming Bora Bora. Een paar dagen later zeilen we door naar Raiatea, 20 mijl verder op. Onderweg doen we net als op weg naar Huahine een poging een tonijn te vangen; helaas weer zonder resultaat.

Raiatea, net als Huahine een vulkaaneiland met een omringend rif. We snorkelen in de ingangspas naar het atol. Heel veel vis; mooie dropoffs (rifwanden) en veel stroming. De haaien laten zich nog niet zien. Bijna alle Polynesische eilanden hebben een geschiedenis van bewoning die soms zelfs terug gaat naar 800 v chr. Op Raiatea bekijken we de mooi gerestaureerde Marea Taputapuatea. Een grote heilige plaats die grotendeels in oorspronkelijke staat is teruggebracht.

Vlak voor de verwachte periode met 20+ winden aanbreekt varen we, om de magen van onze gasten niet te veel te belasten, door naar Bora Bora; weer een oversteek van 25 mijl. Weer gaat de tonijnlijn uit; je weet maar nooit. Helaas, het vissen blijft ook dit keer zonder resultaat. We kopen de Tonijn uiteindelijk maar gewoon op het eiland. De derde week van het verblijf van DirkJan en Ingeborg is omgeven met belangrijk meer wind. We eindigen onze eerste dag op Bora Bora in de luwte van het eilandje Toopua, binnen het rif, west van Bora Bora. Nog voor de wind toeneemt gaan we snorkelen. Een tweede snorkelavontuur een uurtje later eindigt vanwege de harde wind, golven en stroom voortijdig in de bijboot. Precies op tijd binnen.

Ondanks, het matige weer kunnen we nog een hele week snorkelen. We verlaten onze ankerplaats aan de westkust en varen om het hele eiland heen in een aantal stappen naar de zuidoosthoek van het atol. De stevige wind maakt, samen met de stroming het snorkelen niet altijd makkelijk. Op de ankerplaatsen is het vaak winderig en onrustig. We doorkruisen de hele lagune; door de grote ondiepe zandvlaktes onder water fantastisch blauw met goed zichtbare koraal brokken. Toch lukt het ons eigenlijk alleen in de snelstromende doorgangen voldoende vis te spotten. We hadden er meer van verwacht; in Gambier zijn we met zoveel rif, zo vlak voor de deur erg verwend geweest.

Ook aan de "blue-water"weken van Ingeborg en Dirk-Jan komt helaas een eind. Op vrijdag, drie weken na hun aankomst, zetten we ze op het vliegtuig naar huis. We brengen Dirk-Jan en Ingeborg bij de taxiboot, net als met Owen en Moniek een moeilijk moment, dat afscheid. Eind van een periode van 3 weken vol leven en gezelligheid bij ons aan boord.