Kielzog vol zeemijlen

Sinds 2004 zeilen we met de Rhythm of Life, een OVNI 435. Een aluminium multiknikspant naar een ontwerp, in 2001 vernieuwd, van Philip Briand. Met deze boot vertrekken we in 2008 voor een wereldreis.

Voor we de stap naar de Ovni en de wereldreis maakte gingen er al aardig wat mijlen water onder ons door:

Terwijl Christien paard reed en op de fiets door Europa trok leerde Diederik tot 1978 het zeilen in een groot aantal verschillende eigen en geleende (open) bootjes.

Eenmaal samen kochten we in 1978, na een door een overmaat aan sneeuw en regen nogal natte bergsportvakantie, een houten kajuitschouwtje dat na een halfjaar in de winterberging zoooo goed uitgedroogd was, dat ze na de winter, zo lek als een mandje, bijna zonk. Gelukkig trok in de loop van de zomer het hout weer dicht. Geen vaartuig voor een "oversteek". De oversteek van het Ketelmeer naar Lemmer was al een heel avontuur.

In 1979 verleggen we onze grenzen met een Etap 22, polyester, onzinkbaar en voorzien van een werkende buitenboordmotor. In 1980 maken we onze eerste tocht op zee. Na een paar jaar richten we de voorpunt in als babykamer/box en treffen we binnen voorzieningen voor de reiswieg en het wipstoeltje. Een Maxi Cosi was er toen nog niet bij! Tijdens het zeilen zit Moniek vastgegespt in een groen fietsstoeltje, dat stevig aan de zeereling is vastgebonden, met een extra veiligheidslijntje voor speen en lievelingsknuffel. Voor de geboorte van de kinderen maken we tochten naar Wight, Franse en Belgische Kust en de Engelse Oostkust. Grootste afstand 600 mijl, maximale tochtduur 36 uur. Kort voor de geboorte van Ingeborg verkopen we in het najaar van 1984 de Etap met pijn in ons hart. Maar het zeilen met 2 kleine kinderen zien we voor de komende jaren even niet zo zitten.  Een tweetal "landvakanties" met de Alpenkreuzer volgen.

Het zeilersbloed blijft toch kriebelen. Een jaar later kopen we een bouwpakket voor een houten zeiljolletje dat in de garage in elkaar wordt geplakt. Hebben we in ieder geval al vast een bijboot om de kinderen te leren zeilen.

In 1987 kopen we een Yamaha 29, polyester en vooral kindvriendelijk. Twee tweepersoonskooien aan weerszijde van de motor naast de middenkuip en een flinke achterkajuit maken deze boot tot een ideale gezinsboot. Bij slecht weer spelen de kinderen "glijbaantje" op de kajuitbanken in het achterschip. De boot zeilt slecht op aan de windse koersen en flinke zeegang. We maken vakantietochten tot 900 mijl. Soms varen we 36 uur aan een stuk.

In 1991 hebben we de zilte smaak zodanig te pakken dat we een Victoire 1044 kopen. Een prima toerzeiler, een wat geknepen "oud" Koopmans ontwerp. We maken met z'n viertjes vakantietochten tot 1800 mijl. Waar nodig varen we meerdere dagen achtereen door. Ze blijkt een betrouwbare metgezel op verschillende vakantiereizen naar verdere Europese bestemmingen.

De andere kant van het water blijft echter lokken en op de Hiswa in Ijmuiden in 2000 en de Salon Nautique in Parijs in 2001 lopen we aan tegen de Ovni 435. Een lange periode van afwegingen en dubben breekt aan. Verder rekenwerk en een reeks bezoeken aan het zusterschip de Sally Lightfoot maken de plannen concreter.