Rhythm of Life
Een krabbel in de kantlijn; Ontmoeting;Situatie; Verwondering......
Column
Hoewel er sinds de ontdekking van Paaseiland door Jacob Roggeveen, op Paaszondag 1722, veel is veranderd in de snelheid van berichtgeving, is het regelmatig uploaden van de website een onzeker avontuur. Af en toe is de regelmaat daarom ver is te zoeken.
Zandbak, Tandjung Pradar/ Belitung, augustus 2012
In mijn gesimplificeerde benadering van het spelende kind, in een poging ordening aan te brengen, onderscheid ik twee soorten kinderen. Kinderen die met een harkje de zandbak glad zullen willen trekken en kinderen die in no time eeen zandbak zullen verbouwen tot een waar slagveld vol heuvels en dalen; een model tankbaan na een slag in de woestijn.
Vermoedelijk behoorde ik ooit tot dat laatste slag kind. Toen een van onze dochters de gezegende leeftijd van 1 jaar bereikte en ik in haar slagroom taartje eventjes het enige voetje van het enige kaarsje uit het oog verloren had heb ik het volledige taartje gesloopt, gesondeerd en uit elkaar gesneden tot ik het vermiste kaarsvoetje terug gevonden had. Het slagveld op haar bordje smaakte haar niet minder; haar ervaring met haar vader had evenwel een nieuwe dimensie gekregen.
Soms gaat het toch ook mij te ver. Het slagveld dat we in onze omgeving weten aan te richten.
Maanden geleden zag ik een presentatie van één van de vooraanstaande Franse mijnbouw bedrijven die verantwoordelijk zijn voor de winning van nikkel in Nieuw Caledonie; in dagbouw. Van de 15 minuten die de film duurde gingen de laatste 5 minuten over de in en outs van de winning zelf. De eerste 10 minuten waren volledig gevuld met het herstel van het landschap. Hoe er werd rechtgetrokken, leefbare grond werd teruggebracht, beplant en besproeid. Wat overdreven moet ik zeggen, tot ik een na een week of wat de resultaten van de dagbouw met eigen ogen kon aanschouwen. Een dikke waterige, bruinrode pap stroomde van de “dagbouw”mijn zo het water in. Een gigantische omgewoelde kale roodbruine zandbak bleef achter. Gelukkig werd iets verderop het landschapsherstel al opgepakt.
We rijden een dag door de binnenlanden van Belitung, daar waar ooit “onze Biliton” zijn opmars begon. Het landschap is vlak, geen berg te bekennen. Plotseling rijden we een woestijn binnen. Het is alsof een heel groot kind met nog veel grotere auto’tjes en tanks heeft mogen rondrijden en de schade er niet toe deed. Een echt Caterpillar landschap, die felgele futorische “Discovery Channel” voertuigen, een landschap van Toy for Boys en van “KAN MIJ WAT SCHELEN!”.
Het zal nog wel langduren voor de Indonesische overheid de kinderen terugroept om op te ruimen. Om de boel weer recht te trekken en te beplanten, de volgelopen putten te sluiten en te ontdoen van hun giftige vocht.
Dichtbij Tandung Pradan is een kunstmatige meer aangelegd; een speelvijver met vissteigers, terrasjes en waterfietszwanen. Zekunnen het dus wel, dat landschaps herstel; maar of het mijnbouwbedrijf dit heeft gedaan? Ik neem de hand van de overheid aan; bezig Belitung op de kaart te zetten als toeristen gebied.